پرسشی دارم از ان
یادگارِ گل یاس
که تکیده ست در خاطرِ گلدانک پیر

و از آن قمری که
در دلِ نخوت شب بیدار است

یا از آن سرو که بالا رفته
و نپرسید کسی
که چرا دیده از این خاک گرفت

هر دم از حرفِ زلالِ دلِ خود می پرسم
که چرا ترس ز ویرانیِ اشک
با لبِ سوزنِ بغض
لبِ چشمم می دوخت

تو بگو از که سوالم پرسم
که جوابی کهنه
سالیانی ست  که بر گفته ی خود گریان است.